*ได้ครอบครอง ทางเดินชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องขมขื่นฝืนทนกล้ำกลืนแม้ว่ามันจะวังเวง
ไม่เคยกลัวเกรง ตัวเองต้องพึ่งตน อย่างน้อยฉันก็ภูมิใจที่ยังได้เกิดมาเป็นคน
ได้สู้ทน ได้ดิ้นรนชีวิตบนถนน หลายครั้งที่ฉันล้มลงแต่ไม่เคยยอมเลยสักหน
หลายครั้งสับสนกับความฉ้อฉลของสังคม เมืองที่วุ่นวายโวกเวก วิเวกและวกวน
เดินชนปัญหากับกิเลสตัณหา ที่มีเพียงใจของฉันเป็นเพื่อนให้คำปรึกษา
อบายมุขล้มแล้วลุก สุขและทุกข์นี่ละหนา ดันเกิดมาเป็นมนุษย์มันช่างเป็นเรื่องธรรมดา

ไม่มีใครรักไม่มีใครสน แค่คิดถึงฝันฉันก็สุขล้น เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วขอ none ก่อน.